Bellewaerde, fun, wat een avontuur!
Allen op post vandaag! We trokken immers op kosten van Dexia naar Bellewaerde. Dexia deed weer eens aan teambuilding en wij mochten mee bouwen. Wij dat was dan uiteraard Papa, mijn broer en ik, en de speciale genodigden Ruben en Sofie. Het weer zat alvast niet erg mee. De helse rit richting Ieper was maar donker en af en toe werden we getrakteerd op nogal natte regenbuien. Er was niet meteen beterschap op komst, nergens een heldere hemel te zien in Bellewaerde.
Eenmaal binnen moesten we meteen op de foto. Met een zebra dan nog wel. Nog meer zelf, de fotograaf van dienst sprak Frans. Eerst dachten we dat we het West-Vlaams niet begrepen, maar nadien bleek het dus om een persoon te gaan die van over de taalgrens kwam. Er zat niets anders op dan de regen te trotseren. De spectaculairste attracties eerst uiteraard! De snelle monorail en de voodoo-achtige bootjes deden ons trillen op onze benen.
Na deze twee opwarmertjes hadden we zin in wat heftigers. Iets met snelheid, en zo mogelijk ook wat water en van die dingen. Oh, help, vervloekt zij diegene die ooit op het idee is gekomen om in dat Niagara ding binnen te gaan. Een halve minuut later was ons vijftal doorweekt, maar dan ook echt wel doorweekt. Er kwam net iets te veel water de boot binnengespat. En ondertussen bleef het maar regenen. De ideale manier om te drogen was de Screaming Eagle. Een paal die dienst deed als jojo. Na nog een paar andere suffe attracties gingen we op weg naar de meer spectaculaire dingen zoals bijvoorbeeld de Keverbaan. Een kleine rollercoaster die nog wel leuk was, maar misschien net iets meer beenruimte had mogen hebben. Het was nogal krap. De "Boomerang" (gelijk aan Cobra in Walibi) en de "Volador", het zogezegde pronkstuk van het park waren onze volgende slachtoffers. Toen besloot God de vader in de hemel daar echter een stokje voor te steken. Het goot harder dan ooit tevoren. De goesting was rap over. Tijd om te gaan eten ...
Na het eten ... tijd voor "El Piratas". Wederom bootje varen, al was het nu een pak rustiger. Wederom helemaal alleen, niemand voor of achter ons. En dat was nu echt overal het geval. Zo weinig volk in een Pretpark, nog nooit meegemaakt. Ok, het weer zat niet echt mee, maar toch. Wel leuk natuurlijk, nooit moeten aanschuiven. El Volador is een mietje. Niets aan, en dat noemen ze dan hun topattractie. Een beetje heen en weer zwieren, meer is er niet aan. De snelle Boomerang viel nog wel mee, behalve dan misschien voor mijn oren, maar dat is een ander verhaal.
Na al dat ronzwieren verdienden we een dessert. En meer valt daar nu ook weer niet over te zeggen.
Na nog eens de Kevertjes, een keertje de boomstammen (weeral kletsnat), nog eens El Volador, Las Piratas en de Boomerang, was het tijd om naar huis te gaan. We waren nat en moe, maar toch was er nog dolle pret in de auto.
Foto's van dit gebeuren zijn te vinden op Flickr, en dat is zo ongeveer HIER
Eenmaal binnen moesten we meteen op de foto. Met een zebra dan nog wel. Nog meer zelf, de fotograaf van dienst sprak Frans. Eerst dachten we dat we het West-Vlaams niet begrepen, maar nadien bleek het dus om een persoon te gaan die van over de taalgrens kwam. Er zat niets anders op dan de regen te trotseren. De spectaculairste attracties eerst uiteraard! De snelle monorail en de voodoo-achtige bootjes deden ons trillen op onze benen.
Na deze twee opwarmertjes hadden we zin in wat heftigers. Iets met snelheid, en zo mogelijk ook wat water en van die dingen. Oh, help, vervloekt zij diegene die ooit op het idee is gekomen om in dat Niagara ding binnen te gaan. Een halve minuut later was ons vijftal doorweekt, maar dan ook echt wel doorweekt. Er kwam net iets te veel water de boot binnengespat. En ondertussen bleef het maar regenen. De ideale manier om te drogen was de Screaming Eagle. Een paal die dienst deed als jojo. Na nog een paar andere suffe attracties gingen we op weg naar de meer spectaculaire dingen zoals bijvoorbeeld de Keverbaan. Een kleine rollercoaster die nog wel leuk was, maar misschien net iets meer beenruimte had mogen hebben. Het was nogal krap. De "Boomerang" (gelijk aan Cobra in Walibi) en de "Volador", het zogezegde pronkstuk van het park waren onze volgende slachtoffers. Toen besloot God de vader in de hemel daar echter een stokje voor te steken. Het goot harder dan ooit tevoren. De goesting was rap over. Tijd om te gaan eten ...
Na het eten ... tijd voor "El Piratas". Wederom bootje varen, al was het nu een pak rustiger. Wederom helemaal alleen, niemand voor of achter ons. En dat was nu echt overal het geval. Zo weinig volk in een Pretpark, nog nooit meegemaakt. Ok, het weer zat niet echt mee, maar toch. Wel leuk natuurlijk, nooit moeten aanschuiven. El Volador is een mietje. Niets aan, en dat noemen ze dan hun topattractie. Een beetje heen en weer zwieren, meer is er niet aan. De snelle Boomerang viel nog wel mee, behalve dan misschien voor mijn oren, maar dat is een ander verhaal.
Na al dat ronzwieren verdienden we een dessert. En meer valt daar nu ook weer niet over te zeggen.
Na nog eens de Kevertjes, een keertje de boomstammen (weeral kletsnat), nog eens El Volador, Las Piratas en de Boomerang, was het tijd om naar huis te gaan. We waren nat en moe, maar toch was er nog dolle pret in de auto.
Foto's van dit gebeuren zijn te vinden op Flickr, en dat is zo ongeveer HIER
Geen opmerkingen:
Een reactie posten