Conditiepizza

Vandaag was het vooral conditietraining op Ehsal. Redelijk laat in Brussel Centraal toekomen en u dus moeten haasten om op tijd in de les te geraken. Althans, dat was de bedoeling. We waren wel laat, zo bleek, maar tegelijk nog veel te vroeg. Het lokaal was nog dicht, niemand kon er in. Na lang wachten verscheen dan toch eindelijk onze fijne docent Macro Economie. Die wist van niets en vond het leuk om een gewillig slachtoffer te zoeken die een sleutel moest gaan halen. Fijn seg, ik stond net in de buurt. Maar kom, Macro Economie is een buisvak dus ik spartelde niet tegen. Daar ging de conditietraining verder. We zaten op het zesde, de sleutel zat op het tweede verdiep. Alles met trap, op lift wachten duurt te lang. Maar verdorie toch, verkeerde trap gekozen, de trap waar de tweede verdieping niet bestaat (waar vinden ze het uit!). Dus helemaal tot beneden, andere trap zoeken, en terug naar boven. Op het economaat wisten ze van niets, er bestond geen sleutel voor dat lokaal. Fijn dat te horen. Terug naar boven crossen om dat te zeggen, maar het was al te laat ... Iedereen zat al gezellig binnen. Gelukkig kon er nog een bedankje van af en heb ik in de les geen moeilijke vragen moeten oplossen, danku!

Vanmiddag dan een zeer exclusieve Pizzahut meegemaakt. We waren maar met drie : De bijna jarige Sarah, Tim en ik. Gelukkig misschien want het was weer aanschuiven geblazen. De zagende serveuse van dienst, laten we ze Gaby noemen, was ook weer van dienst. Elke keer, maar dan ook elke keer als we in de Pizzahut langsgaan, moeten we het gezaag aanhoren, haar bazin moest het eens weten! Een aanrader! De pizza was lekker, zoals gewoonlijk. Gaby wist ons nog te vertellen dat we het zeker moesten zeggen als het niet het geval was. Wie weet gaan we volgende week gewoon terug!