Auw, dat doet pijn!

Het bloggen gaat moeizaam nu ik zoveel tijd heb. Tijd heb ik eigenlijk te kort, met alles wat ik de laatste weken al heb moeten verrichten zouden ze tijd wel even mogen rekken. Waar kunnen we allemaal over zeveren. De dingen des levens zou ons te ver brengen, daarom ga ik me nog eens van mijn mannelijke kant laten zien en iets vertellen over de "voetbal" van zondag. Geen korte beschrijving van de hoogtepunten, neen, eerder iets over het absolute laagtepunt dat het voetbal weer gekend heeft.

Zidane die zich niet kan houden in z'n laatste match en dan maar een kopstoot uitdeelt. Hoe oud zijn we daarvoor geworden? Even vergeten dat het zijn laatste match zou zijn en iedereen hem zo zou herinneren? Kon die mens zich dommer gedragen? Ik denk het niet neen. En dan zwijgen we nog over het feit dat hij z'n ploeg compleet in de steek laat. Wie weet was het zelfs volledig zijn fout dat Frankrijk het niet haalde. Dat zullen we echter nooit weten. Zidane beste speler van het tornooi ...

Italië won, en ik ben er niet eens slechtgezind voor geweest. Die emoties die na de match vrijkwamen deed wel nog maar eens bevestigen dat de Italianen zich echt als perfecte 'Janetten' gedragen. Waar ik verder niets mee wil bedoelen, ik constateer gewoon en niet alles wat ik zeg moet voor waarheid aanzien worden. Voetbal een feest! Tot over twee jaar, vermoedelijk met België in een glansrol! Ja hoor, ik ben geen doemdenker, zelfs geen realist ...

Dan nog iets vertellen over mijn geweldig ongeluk van gisteren. Je weet het of je weet het niet, maar ik werk bij mijn nonkels in een drankenhandel en ik mag af en toe (lees : praktisch elke dag) mee op ronde, drank leveren bij de klanten thuis. Nu was gisteren een beetje speciaal, want het was met een andere vrachtwagen. Eentje die eigenlijk niet voor dat soort werk gemaakt was, en daar komen accidenten van.

Accident rond 5 uur 's middags! Jonas staat in het laadruim en gaat springen, de diepte in. Er was nog een gat, en een halve meter verder "den borduur". Die zou ik wel halen ... dacht ik. Niet dus. Ik sprong ongeveer een dikke meter de diepte in, haalde het met m'n linkervoet, maar met m'n rechtervoet maar half. Pijnlijk, volledig omgeslagen. Hinkend van de pijn stond ik daar te hinken (staan zou niet kloppen inderdaad). Het leek nog mee te vallen, na 5 minuten stond ik er al weer. Dat hadden we maar gedacht. Meevallen, wat een grap ...

Een paar uur later lag ik kermend uitgeteld in de cabine van de vrachtwagen. Ik zou geen poot meer verzetten. Het was half negen 's avonds en de ronde zou nog dik een uur duren. Afzien voor Jonas. Meteen ook besloten om nooit meer Tarzan te spelen vanaf zo'n hoogtes (belachelijk laag bij nader inzien, maar kom ...). Om 11 uur was ik dan eindelijk thuis. Eén voordeel, vandaag diende er niet gewerkt te worden, dat lukte simpelweg niet.

Daar gaan mijn overuren, en ik had er nog maar 29!

Voor de rest, allemaar klikken op DEZE WOORDEN en allemaal stemmen voor het t-shirt van mijn broer. Ik krijg geweldig veel slaag als hij niet wint! Spaar mij, aub!