Feest in het park

Gisteren was het weer feesten geblazen, en deze keer gebeurde dat in Oudenaarde. Ik weet het, ik heb nog steeds één examen voor de boeg, maar het is management en goed haalbaar om in drie dagen te leren. Daarom gaf ik mezelf een dag en een nacht vrijaf om dit gezellige festivalletje te kunnen bezoeken met mijn broer, buurjongen en nog twee vrienden van mijn broer.

Na even goed zoeken hadden we dan eindelijk het terrein gevonden. Eerst hadden we de menigte op een verkeerd spoor gezet door aan het station voor links te kiezen als juiste richting. Iedereen volgde. Feest in het park bevond zich echter langs de rechterkant, op een half uurtje wandelen. Best wel grappig. Het groepsgevoel van de gemiddelde Belg kwam weer even boven.

We stormden naar de ingang en stormden van daar uit verder naar "Le Grand Mix", een grote circustent, waar A Brand aan z'n optreden ging beginnen. Het was nog maar de derde keer deze zomer dat ik ze zag optreden dus veel nieuws viel er niet te beleven. Het was goed, zoals altijd. Het programma zat goed in elkaar. De concerten overlapten elkaar met maximum 10 minuten. Als in de ene tent het optreden er op zat, kon je dus perfect naar de andere tent gaan en een ander optreden haast volledig meemaken.

De volgende optredens vat ik even voor jullie samen: de Experimental Tropic Blues Band zijn drie zotten die rocken gelijk echte zotten, inclusief crowdsurfen op het nog niet zo talrijk aanwezige publiek (Check : Hier). Postman, is Postman. Niet echt fan van. Niet dat het slecht is, maar het is zo mijn ding niet. Triggerfinger rockte ook weer zoals gewoonlijk, maar ik kan die zanger z'n lief hoofdje niet af. Muziek niet slecht, zeker niet, maar wij wouden elders heen! Naar het DJ Circus, waar de Frères Deluxe het beste van zichzelf gaven. Niet te veel volk, aardig sfeertje, net wat we nodig hadden. Van Saul Williams ken ik één enkel liedje. Hij speelde het toch wel zeker. We gingen volledig uit de bol. Ook nog even het vermelden waard is dat we een ballon kregen van de Coca-Cola-Verpleegstertjes. Blij dat we waren, blij als kleine kinderen die een ballon gekregen hadden. Wat dan wel geen toeval was, want we hadden een ballon gekregen.

Discobar Galaxie zorgde voor een volle tent. Een tent die eigenlijk veel te vol stond en veel te warm was. (Voor de goed insiders : Het benaderde Fuse nummer 4 van academiejaar 2004-2005). De sfeer was er, de muziek was super, maar toch vertrokken we voor het einde. The Datsuns leken ons nog net dat tikkeltje geweldiger. En dat waren ze. Rocken dat ze deden. Een opdringerige fan sprong op het podium en schreeuwde door de micro dat The Datsuns de beste Band waren op het festival. Yeah, ze zullen daar content geweest zijn. Enkele seconden later werd hij omver getorperdeerd door twee irritante dikzakken van de security die dachten dat ze alles in de hand hadden. De roadie van The Datsuns kwam tussenbeide en joeg de security weg. Supergrappig. Aan het einde van het concert ving Wim een drumstokje van de drummer (Ja hoor, een drummer drumt met drumstokjes, en dit stokje was van de drummer die er mee drumde). Een waardevol bezit!

Ondertussen ook nog een festivalgangster gered door haar op een toilet te trakteren. Sommige mensen trakteren met drank, Jonas doet dat met toiletbezoekjes. Volgens mij had ze dat liever trouwens ;-)

Hiermee zat het 'rockachtige' gedeelte (op onzen Ozark na, maar die boeit mij niet meer) erop, en konden we verder gaan shaken op Spacid (vervanger van Dr. Lektroluv) en Millionaire Soundsystem. Deze waren ook vrij tot zeer goed. Hoewel mijn benen moe waren, kon ik ze amper stilhouden. De avond werd afgesloten door Linus Loves, nieuw, uit de UK. We geraakten helemaal vanvoor en moedigden onze Linus nog een beetje aan. Speelde zeer fijne muziekjes, maar moest er spijtig genoeg veel te vroeg mee ophouden.

Daar zaten we dan. Het was kwart na 3 en onze trein reed maar om 5.32u. Wachten dan maar. We veroverden vijf stoelen en zetten ons aan de Charlatan tent. Daar ging het feest door tot 5 uur. We keken naar de mensen die voorbijliepen ... en met grote getale tegen de modderige vlakte gingen. We lachten eens en vielen bijna in slaap. Het slapen heb ik voor op de trein gehouden, al hebben de andere vier me continu wakkergehouden. Mijn bedje stond gelukkig volledig klaar.