Corfu, int lang ...

Vliegen op 11 september leek misschien niet het best mogelijke idee. Een boek meenemen over een neergestort vliegtuig in de Andes misschien nog minder. Maar we laten ons niet tegenhouden, de vakantie was verdiend en we zouden vliegen, ook al had de desk waar we ons moesten inchecken, een geweldig cool nummer (check foto). Na geweldig veel uren wachten stonden we dan eindelijk in Corfu. Na een toertje rond het vliegtuig met de bus, werden we exact 20 meter verder afgezet. 2 Minuten, langer moesten we niet wachten op onze valiezen, dat noemen ze service.

[Start zaagmodus]

Toen was daar iemand, die zich voorstelde als onze reisleidster. Deze zouden we later allemaal levend willen villen, maar dat wisten we toen nog niet. Ons hotel was niet zo Mega als we het ons hadden voorgesteld. De kamer bestond uit vier witte muren en twee bedden, spijtig dat we net met drie waren. (Een zetel werd de oplossing). De badkamer was klein en de douche nogal onhandig. Toen we 's morgens gingen ontbijten en enkel toast met kaas, hesp of confituur vonden, werd de teleurstelling enkel nog maar groter. Vervolgens nam de reisleidster uitvoerig de tijd om ons op te lichten. Een uitstapje dat 37 euro kostte, maar aan de kassa slechts 20, dat noem ik er een beetje over. En zeg nu zelf, als je al een heel seizoen in Corfu zit, dan mag je toch weten wat de minimumleeftijd is om een auto te huren. Ze beweerde 21, maar eigenlijk was de voorkeur 23 ...

[Einde zaagmodus]

[Begin verheerlijken van Corfu Modus]

Stralend weer, nog een beetje moe, dus zwemmen in het grote zwembad van het hotel. Even langs het strand lopen, goedkoop eten en meteen al postkaartjes kopen. Alles zat mee, zolang we het hotel maar even vergaten. Buiten aan het strand liggen uitrusten, hadden we nog enkele uitstapjes gepland. We gingen voor actie in Aqualand, een groot waterpretpark. Het leek er op dat heel Corfu gesponsord werd door dit park, aangezien er echt overal van die borden stonden. Er was verbazend weinig volk en we genoten van het zonnetje en het water. Een rode rug door het contact met de glijbanen namen we er maar bij. Je bent jong en je wil wat!

Vrijdag huurden we een auto en reden we een beetje rond op het eiland. De juiste weg vinden was niet altijd even simpel, maar we zijn toch overal geraakt waar we moesten geraken. Zo bezochten we een geweldig romantische rotsformatie en Kerkyra, de hoofdstad van Corfu. Daar was er genoeg volk en was het vooral winkeltjes kijken. Het oude fort gaf een mooi zicht over de hele stad, maar meer ook niet. Nuja, 2 euro is niet zoveel om ergens binnen te geraken, dankzij de studentenkaart dan wel. Wel fijn dat een Kinepolis "Student Card" ook aanvaard werd.

Zaterdag stond er een boottocht op het programma. Deze toonde ons de vele mooie hotels aan het strand en gaf af en toe ook eens wat informatie over welke belangrijke persoonlijkheid zich hier een vakantieoptrekje had aangeschaft. Tussendoor konden we nog wat genieten van de natuur en wat sfeervolle muziek. 's Middags was er een barbeque voorzien op het strand, lekker, al leek het wel even dat de boot in brand stond. In het terugkeren werd het weer slechter en werd de zee woester. De boot ging van links naar rechts, van boven naar onder en nog varianten op dat thema. Iedereen zat doornat op het dek of vluchtte naar binnen. Bob Marley zong "Everything is gonna be alright". We waren gerustgesteld.

De restaurants in Corfu behoorden waarschijnlijk allemaal tot dezelfde keten. Overal kon je praktisch identiek hetzelfde eten. Keuze genoeg uiteraard, geen reden tot klagen. Mijn favoriet was de Pasta Carbonara, die ging er meerdere keren in. Ook de pizza smaakte voortreffelijk. Je kan niet in Corfu geweest zijn zonder iets Grieks gegeten te hebben, I love Mousaka! (ook al serveerden ze die steevast met frieten)

's Avonds gingen we "meestal" nog "iets" drinken. Eenmaal we onze straat (meer was er eigenlijk niet in ons dorpje Ipsos) verkend hadden, smeten we ons in het nachtleven en de cocktails. The Old three was het eerste caféetje waar we binnenstapten, de muziek was er afgestemd op de verkeerde golflengte, maar toch bleven we zitten en zongen mee met de meest debiele klassiekers die je maar kon bedenken (genre : YMCA ed). Op dag twee vonden we echter onze twee "stamkroegen" : Shooters en Dirty Nelly. De eerst een ordinaire cocktailbar, de tweede een typische Irisch Pub. Cocktails hebben toch maar rare namen, zo waren er bijvoorbeeld een : "Blowjow", een "Big Dick", "Viagra" en ga zo maar door. Die laatste was trouwens zeer lekker. Dat ik daarna overgestapt ben naar Sex on the Beach lijkt wel een zeer grappig toeval. Er was trouwens een koppeltje dat niet doorhad dat Sex on the Beach een Cocktail was. In de Irisch Pub dronken we Magner, een geweldig groot flesje gevuld met Apelcider in een geweldig groot glas met veel ijs. Ondertussen werden we constant aangeklampt door Sloveense meisjes van de leeftijd 10-15 die ons dingen probeerden te verkopen, vooral niet opgeven ... Voor de volledigheid: we hebben ook nog wel in 'Cocoon' gezeten, omdat de Sex on the Beach daar zo goedkoop was. (en ja, zelfs nog op andere plaatsen, believe it or not).

Toen Jorn en ik op een avond nog alleen overbleven en een beetje over het strand liepen, kwamen we twee Serviërs tegen. Eentje lag te slapen op het strand, de andere maakte er zich zorgen over. Brave mensen als we zijn, hielpen we hen en kregen we een Amstel in de plaats. Stank voor Dank of hoe zeggen ze zoiets, Amstel is nu ook wel niet het beste bier. De twee -hun namen zijn me nu nog steeds niet echt duidelijk- waren zeer vriendelijk en we geraakten aan de praat. We zijn nu al uitgenodigd om volgend jaar eens naar Servië te komen als we zin hebben, en omgekeerd ook natuurlijk. Ze leerden ons ook een zeer fout muziekgenre kennen "Turbofolk", spreek uit "Toerbofolk". Servische gezangen op zo van die typische muziek. Dat taaltje van die Serviërs is trouwens enorm aanstekelijk. Na enkele dagen spraken we het allemaal perfect.

Op de laatste avond was er een hypnoseshow in Dirty Nelly. 13 mensen werden gehypnotiseerd, waarvan er twee toch wel heel ver weg waren en de andere 11 spijtig genoeg vrij wakker bleven. Wat men een mens allemaal kan laten doen, je houdt het niet voor mogelijk, maar ik geloof nog wel dat het waar was. Helemaal op het einde moest een man zich geweldig homo gaan gedragen en mannen versieren uit het publiek. Ik heb het aan de levende lijve mogen ondervinden en spijtig genoeg leek het wel heel echt. Gelukkig voor mij zijn hier geen foto's van.

Dingen die ons ook nog zullen bijblijven: mensen doen raar als ze zat zijn, raar in de zin van losser zijn. We kunnen onze eigen freakshow voor beginners oprichten, Servisch Engels is cool, maar Stopwoordjes gelijk "Gelijk" en "Wa ne ket" of "Proficiat" beginnen na een tijdje toch ferm irritant over te komen. Ik hoop er snel vanaf te zijn.

De laatste dag hingen we nog wat rond, we hadden tijd zat. 's Avonds was er nog een algemene electriciteitspanne, nergens in Ipsos was er licht, wel even grappig ... Het vliegtuig liet op zich wachten en onze reisleidster kreeg de volle laag van zowat heel de groep. Echt gelukkig was ze niet. Jorn en ik kregen de beste plaatsen op het vliegtuig, 1A en 1B ... Beenruimte teveel!

Het afscheid was enorm emotioneel, maar er komt een reünie, waar we dan bijvoorbeeld de foto's kunnen bekijken die de censuur niet gepaseerd zijn, en dat zijn er een hoop ;-)

Corfu in 130 foto's, klik Hier

[Einde verheerlijken van Corfu Modus]