Daar gaan we weer ...
Jaja, ik weet het, ik kan zagen. Wederom een post over iets muzikaals en jawel wederom over Vitalic (Voor één keer is het niet Kraftwerk, wees blij, alhoewel ...). Gisteren was het druk ten huize Goessaert. Druk op verplaatsing dan wel. Er moest niet alleen gefeest worden in de AB in Brussel, er moest ook nog als een zot rondgereden worden om dingen in orde te brengen voor mijn feestje vanavond, en ook mijn broer had nog iets af te halen. Hij had een versterker besteld voor z'n nieuwe drumcomputer, het onheil hemzelve. Was ik even blij toen bleek dat het een vergissing was, en dat er dus nog helemaal niets binnen was. Nog even geen overdreven lawaai. Ikzelf schafte me nog enkele flessen sterke drank aan voor de cocktails van vanavond. Er gaan mensen zingen denk ik.
Eeuwen te vroeg voor onze trein, eeuwen te vroeg voor de Infadels. Daardoor stonden we wel lekker vanvoor en kon de muziek optimaal tot in mijn oren binnendringen. Stom als ik ben, was ik mijn oordopjes vergeten en tuiten mijn oren dus nog na. De Infadels waren heerlijk, even heerlijk als op CD, misschien nog wel beter zelfs. De energie straalde het podium af en beet zich vast in het publiek, dat heftig op en neer ging. Wij vanvoor, deden gezellig mee. Ons fototoestel was ook van de partij (en niet eens gestolen deze keer) en legde de beste momenten vast. Van Vitalic zelf zijn er geen beelden, enkel filmpjes. Hij speelde met een wit scherm voor z'n neus waarop beelden geprojecteerd werden. Dat wit scherm in combinatie met een flits op een fototoestel, gaf geweldig loze foto's, die ik jullie bespaar.
Vitalic was lekker, geweldig lekker. We trokken meer naar achter in de zaal omdat het niet te doen was helemaal vooraan. De ene hit na de andere volgde zichzelf op, het publiek ging uit de bol. Tot drie keer toe kwam hij terug het podium op, we moesten en zouden meer van Vitalic krijgen. Ook nog even vermelden hoe irritant ik het wel vond toen die meute marginalen zich wou tonen op het podium. Ze waren minstens met 30 à 40 mensen en ze stonden danig in mijn zicht. De sfeer was er even uit. Gelukkig had de security na 10 minuten al door dat er iets aan de hand was. Op de details na was het concert echt heerlijk! Helemaal op het einde begonnen ze vanop het podium met T-Shirts te gooien en ik heb er nog eentje kunnen vangen. Fier dat ik was. Mijn kostbare bezit beschermend trok ik een spurtje naar de uitgang en van daaruit meteen naar de trein. Om half twaalf waren we alweer thuis, wat een feestje ...
Eeuwen te vroeg voor onze trein, eeuwen te vroeg voor de Infadels. Daardoor stonden we wel lekker vanvoor en kon de muziek optimaal tot in mijn oren binnendringen. Stom als ik ben, was ik mijn oordopjes vergeten en tuiten mijn oren dus nog na. De Infadels waren heerlijk, even heerlijk als op CD, misschien nog wel beter zelfs. De energie straalde het podium af en beet zich vast in het publiek, dat heftig op en neer ging. Wij vanvoor, deden gezellig mee. Ons fototoestel was ook van de partij (en niet eens gestolen deze keer) en legde de beste momenten vast. Van Vitalic zelf zijn er geen beelden, enkel filmpjes. Hij speelde met een wit scherm voor z'n neus waarop beelden geprojecteerd werden. Dat wit scherm in combinatie met een flits op een fototoestel, gaf geweldig loze foto's, die ik jullie bespaar.
Vitalic was lekker, geweldig lekker. We trokken meer naar achter in de zaal omdat het niet te doen was helemaal vooraan. De ene hit na de andere volgde zichzelf op, het publiek ging uit de bol. Tot drie keer toe kwam hij terug het podium op, we moesten en zouden meer van Vitalic krijgen. Ook nog even vermelden hoe irritant ik het wel vond toen die meute marginalen zich wou tonen op het podium. Ze waren minstens met 30 à 40 mensen en ze stonden danig in mijn zicht. De sfeer was er even uit. Gelukkig had de security na 10 minuten al door dat er iets aan de hand was. Op de details na was het concert echt heerlijk! Helemaal op het einde begonnen ze vanop het podium met T-Shirts te gooien en ik heb er nog eentje kunnen vangen. Fier dat ik was. Mijn kostbare bezit beschermend trok ik een spurtje naar de uitgang en van daaruit meteen naar de trein. Om half twaalf waren we alweer thuis, wat een feestje ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten