Was het al maar maandag ...

Het werd nog eens tijd voor een zeer ernstige blog over de gang van zaken in Ehsal. Vandaag is het er eindelijk eens van gekomen. Ik heb een boek vastgenomen en ik heb er iets mee gedaan. Niet echt spectaculair -mensen die onderlijnen en nota's in orde brengen spectaculair noemen, mogen zich aanmelden-, maar het was beter dan niets. Zo'n dingen doe ik veel te weinig en ik weet dat ik daar later altijd spijt van heb. Het verbaasde me dan ook enorm toen dat boek van Fiscaal Beleid effectief voor mijn neus lag en ik er effectief dingen mee gedaan heb die later nog wel nuttig zullen blijken te zijn. (Ik schuw het gebruik van zeer veel werkwoorden in één enkele zin duidelijk niet. Help!). Momenteel heb ik toch al 20 pagina's verwerkt, en blij dat ik ben. Ik voel me voor één keer nuttig in verband met schoolzaken. Niet dat ik me nooit nuttig voel, dat zou een grove leugen zijn.

Hoe groot is trouwens de kans dat je via een random blogbezoek een filmpje te zien krijgt waar als bij toeval iemand in meespeelt die toch wel tot mijn beste vrienden mag gerekend worden. Hoeveel kleiner is dan de kans dat, wanneer ik (als bij toeval ...) in Leuven vertoef, ik nog iemand anders uit dat filmpje tegenkom? De wereld is veel te klein, te klein zeg ik u! Het lijkt wel alsof er overal mensen opduiken op de raarste plaatsen. Toppunt blijft wel een hele tijd geleden. Toen ik tijdens een fijne les aardrijkskunde te horen kreeg : "Jonas, ik heb u gezien in La Roche, in de Ardennen. Ja, ik was daar ook!". Zoiets noemen we eerder freaky. Ik ben de shock te boven gekomen, ik hoop voor hem hetzelfde.

Binnenkort update ik mijn bloglijst nog eens. Blogs komen en gaan, anderen blijven dan gelukkig wel voor eeuwig bestaan. Als dat niet mooi gezegd is, dan weet ik het ook niet meer ...