Holy Shit

Zot zijn doet geen zeer beweren ze en daarom besloten we eens heel zot te gaan doen. Voor de tweede dag op rij speelde Nine Inch Nails in de AB in Brussel. De kaarten lagen al een eeuwigheid klaar. We betaalden er een hele hoop geld voor en zaten dus vol verwachtingen. Tim moest spijtig genoeg afhaken wegens een pijnlijke knie en de daarbij horende slechtgezindheid. Gelukkig kreeg hij z'n ticket op tijd verkocht. Nuja, niet moeilijk, als je ziet over wat voor een groep we hier spreken. Jaja, Jonas is fan.

Broerlief en ik waren zeer goed op tijd. Na 2 minuten zeer lang wachten begon Ladytron, het voorprogramma. Dat viel eerlijk gezegd een beetje tegen. Ik had er veel meer van verwacht. Het leek eerder gewoon een fijn drugsfestijn te zijn, één high gedoe als je het mij vraagt. Muziek was wel ok, maar nogal veel hetzelfde en daar zijn we zo niet voor.

Het podium was eigenlijk nogal sober gehouden, maar er was veel plaats om rond te lopen, zo bleek. De lichten waren heel fel, vooral witte spots, die het geheel nog wat bombastischer maakten. Alles was perfect. De ene hit na de andere volgde en het publiek genoot. Bij het ene werd er gerockt en geschreeuwd (Closer). Bij anderen, werd het muisstil in de zaal (Hurt, en neen, dit is geen cover, dit is het origineel!). Live was het dus een echte sensatie, enkel een beetje slecht voor de oortjes, maar dat was wel te verwachten zeker ...

Het was z'n €38 meer dan waard. Nu zou het tof zijn om ze nog eens te zien op Werchter, ofzo ...