Naar Rammstein : "Ich bin Dein Schlüssel, Du bist mein Schloß". Where the fuck is mijn slot ja?
Gisteren liep ik geïrriteerd rond (en neen, nog altijd geen nieuws van de Nacht van het Examen), vandaag werd dat alleen maar erger. Toegekomen in Mechelen na een vermoeidend dagje les was ik mijn fiets kwijt. Nergens kon ik hem nog vinden, hoe goed ik ook al zocht. Ik wist meteen hoe laat het was. U kan het waarschijnlijk al raden, jawel, daar was de volgende fiets van de familie Goessaert verdwenen.
Hoe we het doen, ik heb er geen idee van. Maar het is toch altijd onze fiets die ze moeten hebben. Deze fiets was nummer 6 in het rijtje. De eerste werd gestolen ongeveer vier jaar geleden gok ik, dat was er één van mijn broer. Toen hing zijn fiets vast aan 2 andere fietsen met een zwaar slot. Op klaarlichte dag gewoon alle drie ingeladen in een busje of iets dergelijks en weg was hij. Vervolgens kwam daar "de fuif", "Rock Werchter 2005" en "Het station". Dat waren respectievelijk zijn nieuwe fiets, de fiets die hij van Opa gekregen had en de fiets van Papa. 3 gegraveerde fietsen, geen enkele werd teruggevonden. Handig toch?
Vervolgens kwam ik aan de beurt. Vorig jaar na I Love Techno was ik mijn fiets kwijt. Die is gelukkig op miraculeuze wijze terug bovengekomen na een week afwezigheid. Hij had weliswaar twee kapotte banden en een paar missende spaken, maar toch ...
Vandaag moest ik de fiets van papa gebruiken. Moeten is een groot woord. Mijn fiets had 2 kapotte spaken, dus daar kon ik niet mee rijden. Gewoontegetrouw zou ik dan aan papa vragen om me naar het station te voeren. Vandaag was dat anders. Ik besloot eens niet lui te zijn en me op het zadel van een andere fiets te hijsen. Eentje waarvan het zadel wel veel te laag stond, maar toch, dan moest ik geen andere mensen lastigvallen. Ik heb afgezien tijdens die rit naar het station, ik vervloekte die fiets ...
Goed. Voor één keer had ik mijn luiheid dus moeten volgen. De fiets van papa stond er dus niet meer toen ik daarnet liep te zoeken ...
Conclusie: de wedstrijd is tot nu toe nog vrij spannend. Broer staat aan de leiding met 4 gestolen fietsen waarvan 0 gerecupereerd, ik ben een flinke achtervolger met 2 fietsen waarvan 1 gerecupereerd. Don't wish me luck trouwens. Ik wil gerust nog eeuwen op achterstand staan. Het mag zelfs de eindstand zijn.
Het citaat van de dag kwam van mama: "Zolang ze u maar niet ontvoeren, dat is het voornaamste". Awel dat vind ik nu eens schoon gezegd se. Relativeren, wie het niet kan moet het maar leren.
Hoe we het doen, ik heb er geen idee van. Maar het is toch altijd onze fiets die ze moeten hebben. Deze fiets was nummer 6 in het rijtje. De eerste werd gestolen ongeveer vier jaar geleden gok ik, dat was er één van mijn broer. Toen hing zijn fiets vast aan 2 andere fietsen met een zwaar slot. Op klaarlichte dag gewoon alle drie ingeladen in een busje of iets dergelijks en weg was hij. Vervolgens kwam daar "de fuif", "Rock Werchter 2005" en "Het station". Dat waren respectievelijk zijn nieuwe fiets, de fiets die hij van Opa gekregen had en de fiets van Papa. 3 gegraveerde fietsen, geen enkele werd teruggevonden. Handig toch?
Vervolgens kwam ik aan de beurt. Vorig jaar na I Love Techno was ik mijn fiets kwijt. Die is gelukkig op miraculeuze wijze terug bovengekomen na een week afwezigheid. Hij had weliswaar twee kapotte banden en een paar missende spaken, maar toch ...
Vandaag moest ik de fiets van papa gebruiken. Moeten is een groot woord. Mijn fiets had 2 kapotte spaken, dus daar kon ik niet mee rijden. Gewoontegetrouw zou ik dan aan papa vragen om me naar het station te voeren. Vandaag was dat anders. Ik besloot eens niet lui te zijn en me op het zadel van een andere fiets te hijsen. Eentje waarvan het zadel wel veel te laag stond, maar toch, dan moest ik geen andere mensen lastigvallen. Ik heb afgezien tijdens die rit naar het station, ik vervloekte die fiets ...
Goed. Voor één keer had ik mijn luiheid dus moeten volgen. De fiets van papa stond er dus niet meer toen ik daarnet liep te zoeken ...
Conclusie: de wedstrijd is tot nu toe nog vrij spannend. Broer staat aan de leiding met 4 gestolen fietsen waarvan 0 gerecupereerd, ik ben een flinke achtervolger met 2 fietsen waarvan 1 gerecupereerd. Don't wish me luck trouwens. Ik wil gerust nog eeuwen op achterstand staan. Het mag zelfs de eindstand zijn.
Het citaat van de dag kwam van mama: "Zolang ze u maar niet ontvoeren, dat is het voornaamste". Awel dat vind ik nu eens schoon gezegd se. Relativeren, wie het niet kan moet het maar leren.
3 opmerkingen:
De stand van Coudie: 1 gestolen fiets (niet teruggevonden), 1 gestolen zadel (nota bene een week later met een 'nieuw' stalen ros), 1 kapot achterlicht (nog eens een week later). Ik moet toch onderdoen en daar ben ik niet rouwig om.
toen ik gent op kot zat, hebben ze mijn fiets gestolen. nu ik in brussel op kot zit, hebben ze mijn laptop gestolen. een upgrade waar ik niet zo content over ben. ;)
Moet je dit eens horen:
4 jaar geleden ging Kaat hare fiets laten graveren. De dag ervoor zette ik mijn fiets in het Station van Beernem en o ja, weg was hij. Kwaad als mijn mama was kon ik met knikkende knieën de politiemannen in Beernem gaan trotseren, beschaamd op een stoeleke gaan uitleggen hoe ik mijn fiets was kwijtgespeeld. Krijg ik de reactie "Maar meiske, de dag van tegenwoordig, steel gewoon ene terug, voor pv's te maken hele dagen zijn wij niet opgeleid" Dus ik naar huis met dat antwoord. Mijn mama was daar nog minder tevreden mee, hup den auto in, hup naart bureau en hup nen pv.
Meer dan twee jaar later vond ik tochwel in hetzelfde fietsenrek mijnen fiets terug zekers? (aléja mijn zus wees mij erop dat die fiets heel hard op dieje vorige leek). En idd, het was hem.
Ge ziet maar, schandalig dat politiepersoneel, zo kon ik wel bewijzen dat het de mijne was hé.
Een reactie posten