Lang leve de typische Belgen!

Mensen mogen sociaal zijn, dat is zelfs een groot pluspunt. Er zijn weliswaar bepaalde uitzonderingen. Zo is praten over welke kleur lijken krijgen na bepaalde doodsoorzaken wel heel boeiend, maar niet als je aan tafel zit en heel het restaurant kan meeluisteren. Mensen die pillen genomen hebben die zien er bruin uit, mensen die een hartaanval gekregen hebben, blauw. Ik dacht nog te vragen of Chinezen eigenlijk wandelende doden waren, maar ik heb het maar zo gelaten. Gelukkig hadden we onze pizza al binnengewerkt op dat moment.

Je kent het wel, een clichékoppel ... Alles tien keer vertellen, er de andere mensen in betrekken en van die dingen. Wij waren spijtig genoeg de enige andere mensen in het restaurant. Ze had niet te veel gedronken, neen, ze kon er tegen, maar wel zeveren tegen de sterren op. Over hoe ze het voetpad voor haar huis proper gemaakt had, en hoe het de dag erna weeral vuil lag. Ze ging van haar hart een steen maken en het niet meer proper maken. Van een gewaagde uitspraak gesproken!

We hadden al betaald, maar die mensen zijn tegen u bezig. Zomaar rechtstaan is nogal onbeleefd. Dus luisterden we nog de volle vijf minuten naar weeral haar voetpad, het voetpad van haar ouders, hun oude oude en de sticker die daar op kleefde, hondenpoep, jawel, weer op hun stukje voetpad ... En ja, er moest een pizza naar haar genoemd worden. Echt veeleisend was ze voor de rest niet.

Run, Jonas, run!

Morgen ga ik de stasistiek bedrijven, en ze geven er nog punten op ook!