Rock Werchter - Part 1

Met een dag vertraging toch nog mijn Werchter-bericht over de eerste 2 dagen. Op dag één vergat ik mijn fototoestel, geen bewijzen van mijn aanwezigheid dus, u zal het maar moeten geloven. Aanwezig dat we waren trouwens. Jawel, reeds present om half 8 's morgens.

Tegen 5 uur trokken we naar het plein. Het had nog steeds niet geregend, dus we waren tevreden. Billy Talent en Milow misten we door het te laat zijn en het te lange wachten. Meteen naar de Marquee getrokken om Air Traffic te bekijken. Was me dat even een tegenvaller. Drie liedjes heb ik het kunnen aanhoren, ik had er veel meer van verwacht, zoveel was duidelijk.

Vervolgens Zornik op het hoofdpodium. We stonden nogal veraf, dus de muziek kon me niet echt in extase brengen, in tegenstelling van hun optreden op Suikerrock van vorig jaar, waar het echt wel heel goed was.

Aangezien Air me enkele maanden geleden in de AB absoluut niet kon bekoren (we call it 'platte kak'), bleven we bij de Main Stage voor My Chemical Romance. Enkel en alleen om te zien of die groep werkelijk zo idioot zou zijn als ze eruit zag. Het werd een teleurstelling. De zanger leek wel 20 kilo dikker dan op TV, hij was haast onherkenbaar. En ja, de muziek is mijn ding zo niet.

Vervolgens het voor mij langverwachte optreden van Marilyn Manson. Vorige keer toen hij passeerde op Werchter was ik niet aanwezig, en dat was nu toch ook al 8 jaar geleden als ik me niet vergis. Het eerste hoogtepunt was een feit. Gevolgd door een serieus dieptepunt, toen het geluid volledig wegviel gedurende twee liedjes. We stonden dicht bij de PA en die heeft serieus onder zijn voeten gekregen. Spijtig dat die twee liedjes volledig de mist ingingen.

Het grootste dilemma van Rock Werchter: Björk of Beastie Boys. Met pijn in het hart koos ik voor het tweede. Niet dat ik er spijt van had, het was een zeer goed optreden, met veel nieuw werk, maar Björk had ik ook heel graag gezien. Hopelijk komt ze snel nog eens terug.

Muse sloot af, en speelde net zoals vorig jaar, een mooi setje nummers bij elkaar. We konden het echter niet uithouden tot helemaal op het einde en zochten de camping op. De camping, A3 in ons geval, was zeer gezellig, maar eerlijk gezegd ben ik het een beetje beu. Gelukkig waren de mensen nog zo origineel om een nieuw woordje te roepen "Timmy" (van South Park) in plaats van "Hoere". Dat laatste werkte echter nog steeds vrij goed, en werkte enorm aanstekelijk bij het testosteron op de camping.

Vanaf dag 2 dus wel een fototoestel en dus wel bewijzen. Zo mocht ik wakker worden naast mijn allerliefste, schattige Anneke en werd het fototoestel meteen bovengehaald om ons twee happy together vast te leggen. Het was meteen ook de eerste keer dat ik kon uitslapen op Werchter. Normaal stond ik altijd rond een uur of 8 op, omdat ik niet meer kon slapen. Nu was het al tien uur gepasseerd ...

Sorry aan The Van Jets, Enter Shikari (Sharika, hahaha!) en Jason Mraz, het zal voor een volgende keer zijn. Oi Va Voi bekeken we met een half oog. Kings of Leon liepen we van weg omdat het grotendeels kattengejank was en bij Joan as Police Woman vielen we in slaap. Tijd dan voor het echte werk ...

De Kaisers Chiefs waren fenomenaal. Voor mij mocht het allemaal nog veel langer geduurd hebben. 2 cd's vol meezingers, ideaal dus. Het verwondert me dat ik na dag twee nog niet helemaal hees was.

Tweede grote dilemma van Rock Werchter: Bloc Party of Lilly Allen. Ditmaal kozen ik en Anneke voor het eerst een de rest voor het tweede. Ik had Bloc Party moeten missen in april en wou ze nu dus wel eens aan het werk zien. Iemand die ons Lilly gezien heeft en kan zeggen of het goed was? Bloc Party was wel goed, maar ik kreeg van het ene moment op het andere mijn spreekwoordelijke klop, dus ik stond er half tegen mijn goesting. De mens zit raar in elkaar.

Het feestje ging door met de Queens of the stone age. Ongetwijfeld het beste optreden van de dag. Die mannen weten tenminste nog wat rocken is. Weg met alle sissi's, leve de Queens! Deze keer speelden ze wel hun Feel Good Hit of The Summer, iets wat ze bij hun vorige passage niet deden. Gelukkig maar, anders was Jonas een ongelukkig mens geweest. De nummers van hun nieuwe CD klonken live nog beter. Het komt er op neer dat ik hier nog kan blijven kwijlen over het optreden tot ik er bij neerval, maar dat ik er hier nu maar mee stop.

De Arctic Monkeys zijn arrogante klootzakken. Wie nu verontwaardigd rechtspringt om mij te komen vermoorden die was er vermoedelijk niet bij. Gedurende het hele optreden een paar woorden naar het publiek. En als er dan al iets uitkwam, dan was het onverstaanbaar, en klonk het alvast zeer arrogant. De drummer is trouwens een echte johnny, hij had zijn Nike Air Max schoenen aan. Waar gaat dat naartoe met de rockers van tegenwoordig? Over de show zelf geen reclamaties. Integendeel. Als ik m'n ogen sloot, dan leek het wel alsof er gewoon een CD opstond. Muziek maken kunnen ze dus wel.

Dan eindelijk Pearl Jam. Eddie Vedder deed z'n ding, het was heerlijk, iedereen brulde mee. Maar toch nog één kleine kanttekening. Was het echt nodig om zoveel te drinken dat het erg werd om aan te zien? Of was het dan toch die wel degelijk werkte. Erg eigenlijk. Zoveel fans, en dan staan lallen op het podium dat het bijna gênant wordt. Niettemin een goed optreden.

Na dag 2 was ik heel moe en mentaal volledig kapot. Vraag me niet waarom, ik weet het zelf eigenlijk ook nog niet goed. Gelukkig had ik Anneke.

Om te besluiiten: een klein overzichtje ... (Remember! Mijn mening!)

• Beste donderdag : Marilyn Manson en Beastie Boys
• Slechtste donderdag : Air Traffic en My Chemical Romance
• Beste vrijdag : Queens of the stone age en Kaiser Chiefs
• Slechtste vrijdag : Kings of Leon en Joan as Police Woman