leegte ...

Dit is een onvoorbereid blog. Ik weet niet waarover ik zal schrijven. Schrijf ik misschien iets over de leegte die ik hier moet vullen? Bij deze ben ik daar al volledig in geslaagd. Ik kan ook zeveren over wat ik gisteren op TV bekeek. Dan wordt nog maar eens duidelijk dat een kabelaansluiting hier thuis niet echt gemist wordt. Voor de tragen van begrip, wij kijken één, Canvas, La Une en La Deux, tot daar. Meer kunnen we niet "pakken" en zo erg vind ik dat nog niet.

Wat zag ik gisteren? De Tour, maar dat telt niet, dat kunnen we thuis ook zien. Ik zag ook hoe premiejagers achter hun slachtoffer aan gingen op hun zo bekende Amerikaanse manier van handelen (als bij toeval waren het dan nog eens Amerikanen ook, maak dat mee). Er staat er camera voor hun neus, dus ze moeten overdrijven en stoer doen. Ocharme toch, wat vonden ze zichzelf stoer. Moest zo iemand hier in België rondlopen, die zat al snel in het zothuis vrees ik, en terecht. Vooral de vrouw op naaldhakken was super. Pak de boef, op naaldhakken!

Het volgende was zo mogelijk nog erger. Een programma over mensen die ooit eens even bekend geweest waren en zich nu wanhopig probeerden vast te klampen aan dat beetje bekendheid. Handtekeningen gaan zetten enzo, zich overal gaan tonen. Feestjes geven waar af en toe eens een andere bekende op af komt. Of het beste: Jezelf voordoen als Manager van jezelf en jezelf dan ook keer op keer uitnodigen voor feestjes. Gewoon zielig eigenlijk, zo wil ik niet worden, zelfs niet als ik half bekend ben en iedereen me zal aanbidden, binnen 70 jaar, als ik eindelijk dood ben.

Ooit wil ik beroemd zijn, maar nu nog niet, morgen pas, als ik mijn haar nog eens gekamd heb ;-)

Man, man, ik doe hier weer serieus mijn best. Het valt op dat het komkommertijd is.