Prinselijk verraad

Vroeger maakten ze de kleine kinderen heel wat wijs. Niet dat ik er aan twijfel dat dit nu nog steeds het geval is, maar toen was ik zelf nog klein en het mikpunt van de wijsmakerij. Zo herinner ik me bijvoorbeeld nog dat er eens een hele belangrijke meneer op bezoek ging komen naar het speelplein waar ik trachtte te spelen toen ik een jaar of 8 was. Ik steek het op mijn leeftijd, want ik ging meteen op in het verhaal dat ze ons wijsmaakten. Prins Laurent zou op bezoek komen en zou het speelplein komen keuren. Uiteraard iedereen dolblij en we gingen aan de slag ...

Het sarcasme was er toen al. Ook kleine Jonas hield zich al bezig met dat soort dingen. Samen met een hoopje ander gespuis gingen we toneeltje spelen voor de prins en we hadden er niet beter op gevonden dan een toneeltje te spelen over de dood van Koning Boudewijn, inclusief hartaanval. Iemand speelde piloot van een vliegtuig, een ander onfortuinlijk meisje moest koniging Fabiola spelen. Bij mijn weten speelde ik Jean Luc Dehaene. Wie er dood moest vallen weet ik niet meer, het was allesinds vrij onnozel, maar zo hield men indertijd de jeugd bezig en dat voor een schappelijk prijsje.

Teleurstelling alom dus toen de "prins" arriveerde. Meteen riepen er enkele etters mijn droom naar de vaantjes. Het was iemand van de scouts, het was de echte niet. De fun was er meteen af. De toneelgroep laste haar voorstelling af, ze speelden niet voor een valse prins. Dat de prins zelf maar doodviel, met alle begeleiders erbij. Trouwens, hij had niet eens een hond bij en kwam gewoon te voet. We hadden al eerder onraad moeten ruiken ...