Rock Werchter : Dag 1 : Donderdag 29 juni 2006

We zijn terug en we hebben het overleefd. Dat was niet zo vanzelfsprekend. Er zijn al meer mensen bezweken aan temperaturen die ver boven de 30°c liggen. Werchter was hot, en hier volgt een meer dan gewoon maar uitgebreide samenvatting van alles wat is overkomen in die vier dagen bakken en braden.

Ik ben een zenuwpees en verwacht dus meestal overal het ergste van. Ik ging er dus vanuit dat er al 11 miljoen mensen naar Werchter op weg zouden zijn zo ’s morgens in de vroegte. We vertrokken om kwart na 7 om die file een beetje voor te zijn en dat lukte goed. We kregen vrije baan helemaal tot aan de parking van camping A2. Als bij toeval lag deze net tegenover de ingang van camping A3, we konden het dus niet beter treffen. Volgens welingelichte bronnen zou de file een uur later reeds tot kilometers verder in Boortmeerbeek staan, mijn vrees was dus gegrond.

Het was ongeveer 3 over 8 toen we de camping binnen geraakten. Wat wel raar was, was dat de camping nog maar 3 minuten open was, en toch al zeker voor de helft gevuld stond. Mensen houden zich dus niet aan hun woord. Open om 8 is open om 8 voor mij. Geen minuut vroeger zoals ze elke keer weer beweren. Nu ja, we hadden nog een redelijk plekje voor onze vier tenten. Uiteraard, zoals het hoort in volle zon, zodat we het zeker niet te koud zouden hebben overdag. 4 Tenten en als ik me niet vergis 11 personen, dat kan al tellen!

Klein probleempje was wel dat het nu nog maar 9 uur was, en dat het dus nog een dikke 7 uur zou duren vooraleer er ook maar enige beweging op één of ander podium merkbaar zou zijn. Wat doet een mens om zijn problemen te vergeten? Juist, drinken! Gelukkig waren er voldoende standjes (raar he) die ons konden voorzien van bier, water en cola. De hitte werd ondertussen steeds ondraaglijker.

Eindelijk! Matisayu trapte af. Een zingende Jood op het podium van Werchter, maak dat mee! Viel zeer goed in de smaak, was soms wel een beetje lachwekkend, maar de muziek viel dus nog wel degelijk heel goed mee. Het eerste concert in de Marquee, was dat van Atmosphere, een rapper die er wel wat van bakte, misschien spijtig dat we daar dus pas tegen het einde van z’n show geraakten. Kaisers Orchestra zorgde voor het eerste feestje. Ambiance verzekerd in de tent, ook al kende ik er geen enkel nummer van.

Tool was goed, maar we keken vanop een afstand toe. Durfden we misschien niet vooraan staan? Neen, lui als we waren bleven we op onze achterwerken zitten en keken we zo toe. Misschien kwam het door de zenuwen, straks kwamen de Peppers eraan, en die wou iedereen toch wel eens gezien hebben. Maar eerst nog Death Cab For Cutie en Manu Chao. Die eerste zagen we met een half ook, en we zagen ook meteen dat het goed was, maar ook niet meer. Manu Chao probeerde er een groots feest van te maken, wat hem en z’n groep Radio Bemba Soudsystem maar half lukte. Niet dat het slecht was, maar het kon zeker beter. Voor de rest kan ik onze Manu ook vertellen dat ik dat “Fuck Bush”-gedoe meer dan grondig beu ben. En voor mensen die zich niet aan het uur kunnen houden, tja, dat is hun eigen schuld he, dat ze dan van het podium gesmeten worden … Crowdsurfers die op buurjongens lijken en het dan ook nog blijken te zijn, zijn wel altijd grappig.

Manu Chao was gedaan, wij wouden nog één metertje dichter geraken voor de Red Hot Chili Peppers en slaagden daar wonderwel heel gemakkelijk in. Meer nog, we maakten er een tiental metertjes van. We hadden echter niet echt te kiezen, we werden gewoon naar voren gedrumd. De sfeer vooraan was zeer grimmig, iedereen duwde mekaar haast omver. Haringen in een ton noemen ze zoiets. Mijn voeten begonnen ook serieus pijn te doen. Ok, het was niet zo slim om mijn rode Puma’s aan te trekken. Dat is wel fris aan de voeten, maar die zool is bij nader inzien toch wel eventjes heel veel te dun. Ik hield het dan ook niet lang uit. Na een half uurtje moest ik weg en baande ik me een weg door de massa. The streets waren misschien nog interessanter … maar ik was toch wel net te laat zeker. Ik kreeg nog net de kans om de laatste tien seconden mee te pikken.

Ik liet de cola’s tot mij komen, ik had het verdiend!

Toen was het moment aangebroken om mensen in nood te gaan helpen. Eenzaam en alleen gaan dansen bij Roger Sanchez is ook maar niets, dus speciaal voor Sofie stak ik heel het veld over. En dus wel degelijk het hele veld he! Ik stond namelijk aan de oplaadpaal van proximus aan de ingang. Roger was in orde, maar hij speelde niet al te lang meer.

Einde dag 1, maar nog geen tijd om te slapen. Ik keerde met Sofie, Jorn en Julie mee terug naar de tuin waar ik de laatste drie jaar had doorgebracht. Daar was Joachim, blij weerzien en dergelijke. Ik ging er nog eens mee op de wandel, we hadden toch niets beters te doen. De wandeling was gedaan, rond half 6 kroop ik mijn tent in. Iedereen sliep al, en dat terwijl ik vroeger al die wilde verhalen gehoord had …

De eerste dag was ook meteen de start van een algemene boycot van de drank op Werchter. Voor het eerst in eeuwen zou bekertjes rapen om gratis drank te krijgen zijn nut bewijzen. De prijzen van drank waren gewelddadig hard gestegen. Voor 3 bonnetjes betaalde je nu al een euro meer dan vorig jaar. Ook het eten is niet van de goedkoopsten. Ik begin zo te geloven dat heel dat gedoe rond geld draait …