Rock Werchter : Dag 2 : Vrijdag 30 juni 2006
De dag eindigde vroeg en begon ook weer vroeg. Ik lag er pas om half 6 in, maar om half 8 stond ik mijn tanden al te poetsen aan één van de 128 kraantjes met ijskoud water aan de ingang van de camping. Dat verdomde bioritme ook he, dat maakt me elke dag weer wakker. Het was nog gezellig rustig, veel mensen sliepen nog, maar daar zou verandering in komen. Amper een uurtje later stonden er al rijen mensen te wachten voor de douches en de kraantjes.
De groep was nu al gedemotiveerd. Iedereen wou slapen en wenste mij naar de hemel. Ik wenste mezelf op het plein, maar kon maar op weinig bijval rekenen. We waren denk ik slechts met drie om A brand te gaan bewonderen. Deze groep was duidelijk verrast door het grote publiek en dat was duidelijk merkbaar. Afwisseling moet kunnen, dus wij trokken verder naar de Editors op het hoofdpodium. Deze waren vrij tot zeer goed, ze konden me volledig bekoren. Ik kwam mijn allerliefste buurjongen tegen en begroette hem hartelijk. Tevens ging ik op zoek naar mijn nog lievere broer, dat duurde even langer, maar tegen het einde van de Editors had ik hem dan toch gevonden. Broers hebben elkaar echt wel nodig!
Stond ik daar alleen met broer, Joachim en Peter. De rest van de groep (ik was al de enige van de groep op zich, de anderen zaten niet op camping) was weer verdwenen. Ze vonden het allemaal te warm en dronken liever bier aan één van die veel te warme kraampjes langs de kant van de weg. Tamzakken, zo noem ik dat. Met veel moeite kon ik er een paar meekrijgen naar Clap Your Hands Say Yeah. Daar konden we nog net de laatste 5 minuten van zien, en dat allemaal dankzij mijn fantastisch gezelschap. Gelukkig vielen die laatste minuten goed mee.
Kayne heb ik gemist, hopelijk miste hij me ook. Na de beelden op TMF gezien te hebben, was ik er misschien wel willen bijgeweest zijn, maar een echt gemis vind ik het niet. Sean Paul heb ik wel moeten aanhoren. Die vent is een entertainer, meer niet. Zijn muziek trekt op niets en klinkt altijd weer hetzelfde. Vlucht denk ik dan bij mezelf. Een poffertjeskraam voor Katrien kan wonderen doen ;-)
Elbow en Mogwai gemist in de marquee dankzij mijn tam gezelschap (ik heb nu ook geen zin om altijd alleen te gaan). Live was best aanhoorbaar. We bekeken het allemaal vanop de Toyota Aygo stand, helemaal bovenaan op het dak. Daar had je een mooi overzicht op de wei, en dat was zeker de moeite waard. Zo zie je echt hoe groot de massa wel is. En de massa, die mocht er wezen, evenals de hitte.
Toen maakte in de grootste fout die ik maar kon maken. We gingen een hapje eten op de camping, helemaal fout. Eten is fout, zeker als Vitalic er staat aan te komen. Ik volgde het verkeerde uurrooster. Even vermelden. Enkel in het grote Humo-boekje werden de juiste uren vermeld. Bij het Studio Brussel kaartje en het kleine programma van Humo stond 21.00 aangegeven als beginuur van Vitalic. Dus Jonas om 21.00 naar de wei, dat was het plan. Sofie stuurde nog een smsje om me te waarschuwen, ze dacht dat Vitalic al bezig was. Maar dat kon toch niet kloppen, ik keek nog eens naar het plannetje en at mijn pasta verder op. 21.00, een of ander stuk onbenul begint plaatjes te draaien in plaats van Vitalic (die toen net het podium afliep). Jonas wordt woest en onhandelbaar. Ik heb de marquee niet meer gezien die avond, uit protest tegen de onduidelijke affichering van de uren. Geef mij maar Muse en The Who, die rockten geweldig!
Op de camping was er geen rust te bespeuren de tweede avond. We verkenden alle gangetjes en gingen op zoek naar een goed lief voor Tom. We vonden twee Hollandse meiden, Jolien (zeg : Joowlieen) en Winnie (van de Pooh ja) die op zoek waren naar een Belg met een tafel. Vraag me niet waarom, maar dat was hun missie. Eens ze hun tafel en hun Belg hadden waren ze tevreden, maar stonden wij nog geen stap verder …
Vervolgens achtervolgden we Tim. We vonden het eigenaardig dat hij zich afzonderde met een een vrouwelijke medemens. Maarten, Kristof en ik moesten daar het fijne van weten. Veel zijn we echter niet te weten gekomen. Op het einde werden we zelfs nog uitgescholden voor “Beekhomo’s” door een zatte pipo. Deze legde de link tussen een beek en wij drie die daar stonden. Zatte mensen kunnen rare dingen zeggen. Teleurgesteld moesten we onze tent inkruipen, de detectives hadden niet veel resultaten geboekt, op enkele wazige foto’s na.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten