Corruptie zeg ik u!

Gisteren was het dan eindelijk zover: Nacht van het Examen in Leuven! Ik had er al weken naar uitgekeken, af en toe was ik zelfs al een beetje zenuwachtig geweest. Mijn ticket is gelukkig nog op tijd toegekomen, wat niet kan gezegd worden van het ticket van Tim, dat ergens onderweg verdween. De eerste domper op de feestvreugde, hij kon niet meedoen. Een nieuw ticket wouden ze hem niet geven. Langs een kant ook wel een beetje logisch, maar toch ...

Maarten en ik waren vroeg, veel te vroeg. Laat ons zeggen dat het half 7 was en dat we dus nog een half uur met onze vingens konden staan draaien. Gelukkig kwamen daar even later Anneke & company en Sarah en haar company toe. En nog mochten we niet binnen. Tegen kwart na 7 kon dan eindelijk iedereen de zaal binnenstormen en konden we ons een mooi plekje zoeken ergens centraal in de zaal. Even later werden we overspoeld door reclameboodschappen en slecht werkende micro's. Niets speciaals, ik had het mij niet anders voorgesteld. Nuja, het was ook al de derde keer dat ik meedeed, voor de tweede maal in Leuven.

Het examen zelf was de grootste zever die je je maar kon indenken. Afkijken of GSM's gebruiken was zogezegd uit den boze, maar iedereen deed het. Heel de zaal pleegde gezamelijk overleg. Er zou gescoord worden, zoveel was duidelijk. Na tien minuten wouden de eerste mensen al afgeven. Helaas, er was geen prijs meer voor de eerste die afgaf. Na een half uurtje gaven we ook af en konden we wachten. Het duurde namelijk nog tot half tien vooraleer we weer de zaal binnenmochten. Een vol uur stonden we daar te niksen, wachtend op de chaos, en de film die er op zou volgen.

Jawel, chaos. Iedereen probeerde een beter plaatsje te bemachtigen voor de film. Gelukkig was daar Anneke die onze plaatsjes wist te bewaken. Andere mensen stonden luid ruzie te maken omdat ze niet konden zitten waar ze wilden, ocharme toch.

Ik had op voorhand gehoord dat 'The Good Shepherd' niet echt een topper was. Achteraf -correctie: tijdens- moest ik mijn bronnen al meer dan gelijk geven. De film bleef maar duren en bleef maar onduidelijk wezen. Na een tijdje begon half de zaal te babbelen wegens gewoon niet meer geïnteresseerd. Er werd dan ook luid geapplaudiseerd toen hij eindelijk afgelopen was. En dan durft die presentatrice nog vragen of we van de film genoten hebben. Lef, lef zeg ik u!

"Bel de security, het loopt hier uit de hand. De zaal wordt woest, ze breken het kot af". Zo had het allemaal kunnen gaan tijdens de prijsuitreiking. Afkijken loont, zo blijkt. 4 Mensen die naast elkaar zaten konden allemaal mooi een prijs in ontvangst gaan nemen. Dan ruikt een mens al eens een beetje onraad. Daarenboven was er niets van spanning omdat de presentatrice er helemaal geen moeite voor deed en de prijzen gewoon afratelde. Het was één grote teleurstelling. Niet omdat ik niet bij de gelukkigen zat, maar wel omdat de organisatie geweldig hard gefaald heeft. Een spijtige zaak. Ik denk niet dat ik volgend jaar nog ga meedoen. Als ik al meedoe, dan is het zeker niet meer in Leuven. Een soort van bijgeloof denk ik. Ik ben echt zwaar teleurgesteld.

Gelukkig was daar nog het zakje met cadeautjes op het einde. Dat zat echt overvol dit jaar. Vol brol weliswaar, maar daarover gaan we nu eens niet gaan klagen. De pot choco die er in zat is alvast half op, die leeft niet lang meer. We namen afscheid van de rest en trokken huiswaarts. Leve mijn bed!