Rock Werchter - Part 2
Op dag drie was het voor mij vooral in de Marquee te doen. De dag begon echter met 2 concerten op de main stage.
Razorlight was wel leuk, zeer levendig, veel contact met publiek. Kortom, een hoop ambiance om de dag mee te beginnen. Voor diegenen die denken dat ik een groep vergeten ben, inderdaad, de Heideroosjes lieten we links liggen. Daar zijn we nu toch wel een beetje te oud voor geworden denk ik.
Teleurstelling van de dag was Amy Winehouse. Ik had zeer hoge verwachtingen. Haar twee CD's klinken zo geweldig, zo mooi. En wat een stem! En dan krijg je dat op je bord ... 20 minuten vertraging. Amy nergens te bekennen. Ze komt er dan toch nog door, drinkt 40 minuten aan een stuk Wodka-cola's en haar stem gaat zienderogen achteruit. Op het einde, uiteraard tijdens "Rehab" blijft er van haar magistrale stem niet veel meer over. Ze stond daar een beetje te draaien en wazig te kijken. Ik was werkelijk gedegouteerd. Gelukkig was haar begeleidingsband wel zeer goed.
Vervolgens een combinatie van Klaxons en Snow Patrol. We konden niet kiezen, dus we deden het 50/50. Geen speciale commentaar hier, beiden speelden de pannen van het dak, maar het was weer één van mijn momenten dat ik mijn spreekwoordelijke 'klop' kreeg denk ik.
Even terug naar de camping en dan de moeilijke keuze The Killers of Goose. Toch maar voor The Killers gegaan, aangezien Goose Belgisch is, en de kans dus vrij groot is dat we ze elders nog wel aan het werk zullen zien de komende maanden. The Killers deden hun ding, maar meer ook niet. Had er misschien iets meer van verwacht. We hebben nu wel niet het hele optreden gezien, dus wie weet hebben we het beste gemist?
Op naar de tent voor Arno. Arno is en blijft meesterlijk! Het was weer puur genieten. Hoe een man een publiek zo kan bespelen, echt geweldig. Iedereen zong uiteraard uit volle borst mee. Volgende afspraak op 26 oktober in Vorst Nationaal. Ik zal er zijn, lucky me!
Vervolgens wat meer ingetogen werk van The Good The Bad & The Queen. "Damon, I love You" hoorde ik nog iemand schreeuwen, maar dat was dan ook de enige gelijkenis met Blur. Er werd gezorgd voor een mooi decor en iedereen was mooi in kostuum. Een zeer verzorgd concert. Spijtig (of net niet) dat er zo weinig volk naar kwam kijken. Allemaal de schuld van Keane, die op het hoofdpodium stonden op dat moment. We hebben ze nog even meegepikt vanop afstand, niets op aan te merken.
Toen iedereen voor The Chemical Brothers koos (die weer op niet veel trokken, hoorde ik achteraf), kozen wij voor LCD Soundsystem. En dat was een zeer goede keuze. Geweldig goed optreden. De ene hit was nog maar net gedaan, of de volgende was daar al. Spijtig van die tienduizenden mensen die dit schouwspel moeten missen hebben. Extraatje: voor ons stond een paaldanseres die dacht dat ze in de La Rocca stond of iets gelijkaardigs. Misplaatser kon niet denk ik.
Dag 4 begon met !!!. Eén grote portie energie en aanstekelijke muziekjes. Ik kwam voor het eerst in 4 dagen mijn lieve broertje tegen. Abnormaal jaar, normaal kom ik hem elke dag 25 keer tegen. Samen genoten we van !!! en renden we daarna heel hard weg, want Mastodon zou volgen op het hoofdpodium. Mastodon had heel veel fans zo bleek. Iedereen liep weg.
Tijdens de Cold War Kids gebeurde er iets waar ik heel veel schrik voor had. Ik kreeg mijn finale klop van de hamer. Het is niet meer goedgekomen. Ik heb het twee liedjes staande uitgehouden, maar dan ben ik gaan zitten en dat was het begin van het einde. Ik werd opeens heel moe en had zelfs moeite om nog normaal te spreken. Stappen, daar had ik al helemaal geen zin in. Misschien lag het aan de zon. Het was plots heel warm geworden en we waren bezig goed te verbranden.
Maxïmo Park was super! Ik heb enkel hun laatste CD al een paar keer beluisterd, maar hun andere songs zijn minstens even goed. Ik werd er heel even een beetje wakkerder van. Heel eventjes maar, want ik was echt moe, moe!
Even terug naar de camping voor wat zonnecreme. Tegen dat we terug op het plein stonden voor Interpol (ok, ik lag groggy op de grond, ik beken), begon het natuurlijk weer te regenen. Gelukkig waren er daar de regenponcho's die ons tegen de nattigheid konden beschermen. Interpol was goed, Incubus ook, ook al hebben we er maar een klein stukje van gezien, dankzij alweer een campingpauze (vermoedelijk mijn schuld, ik moest bewegen, of ik viel in slaap :-D).
Teruggekomen voor Damien Rice. 9 Crimes als eerste spelen is heel vriendelijk Damien. Maar houd nu toch ook eens rekening met fans die een beetje te laat zijn! Net gemist dus. De rest van het optreden was trouwens maar flauwe troep. We stonden misschien iets te ver af (ter hoogte van het verhoog aan de Marquee), of het was de muziek die te stil stond. Ja, we perfect de beats horen van de Stella-Pub, Damien Rice kwam er amper boven. Zeer goed georganiseerd ...
Honderd miljoen mensen hadden gewacht op Metallica, wij niet. Metallica vond het nodig om de volumeknop nog een ferme draai naar rechts te geven. Waarom? Om de mensen die van The Australian Pink Floyd Show probeerden te genieten een serieuze kloot af te draaien? Wederom een pluim voor de organisatie. Alles is tot in de puntjes geregeld, alles is zo perfect, maar waarom moet het geluid dan plots anders ingesteld worden? Teleurstelling. Nuja, het geluid is al eeuwen heel slecht op Werchter. Dat is al zo van toen ze de Marquee draaiden zodat er meer volk naar kon komen kijken. Wat doe je er aan ...
Tori Amos was onherkenbaar en raar. Meer commentaar valt daar niet over te geven. En Faithless duurde lang, veel te lang. En die pipo bleef maar preken hoe we van de wereld een betere wereld moesten maken en dat Rock Werchter zo een geweldig festival is, bla bla bla ... Ik was blij toen het vuurwerk er eindelijk was (enige reden om nog op het plein te blijven tot het einde) en we daarna richting tent konden gaan.
Mijn elfde keer Rock Werchter was vermoeiend, maar wel super!
Razorlight was wel leuk, zeer levendig, veel contact met publiek. Kortom, een hoop ambiance om de dag mee te beginnen. Voor diegenen die denken dat ik een groep vergeten ben, inderdaad, de Heideroosjes lieten we links liggen. Daar zijn we nu toch wel een beetje te oud voor geworden denk ik.
Teleurstelling van de dag was Amy Winehouse. Ik had zeer hoge verwachtingen. Haar twee CD's klinken zo geweldig, zo mooi. En wat een stem! En dan krijg je dat op je bord ... 20 minuten vertraging. Amy nergens te bekennen. Ze komt er dan toch nog door, drinkt 40 minuten aan een stuk Wodka-cola's en haar stem gaat zienderogen achteruit. Op het einde, uiteraard tijdens "Rehab" blijft er van haar magistrale stem niet veel meer over. Ze stond daar een beetje te draaien en wazig te kijken. Ik was werkelijk gedegouteerd. Gelukkig was haar begeleidingsband wel zeer goed.Vervolgens een combinatie van Klaxons en Snow Patrol. We konden niet kiezen, dus we deden het 50/50. Geen speciale commentaar hier, beiden speelden de pannen van het dak, maar het was weer één van mijn momenten dat ik mijn spreekwoordelijke 'klop' kreeg denk ik.
Even terug naar de camping en dan de moeilijke keuze The Killers of Goose. Toch maar voor The Killers gegaan, aangezien Goose Belgisch is, en de kans dus vrij groot is dat we ze elders nog wel aan het werk zullen zien de komende maanden. The Killers deden hun ding, maar meer ook niet. Had er misschien iets meer van verwacht. We hebben nu wel niet het hele optreden gezien, dus wie weet hebben we het beste gemist?
Op naar de tent voor Arno. Arno is en blijft meesterlijk! Het was weer puur genieten. Hoe een man een publiek zo kan bespelen, echt geweldig. Iedereen zong uiteraard uit volle borst mee. Volgende afspraak op 26 oktober in Vorst Nationaal. Ik zal er zijn, lucky me!Vervolgens wat meer ingetogen werk van The Good The Bad & The Queen. "Damon, I love You" hoorde ik nog iemand schreeuwen, maar dat was dan ook de enige gelijkenis met Blur. Er werd gezorgd voor een mooi decor en iedereen was mooi in kostuum. Een zeer verzorgd concert. Spijtig (of net niet) dat er zo weinig volk naar kwam kijken. Allemaal de schuld van Keane, die op het hoofdpodium stonden op dat moment. We hebben ze nog even meegepikt vanop afstand, niets op aan te merken.Toen iedereen voor The Chemical Brothers koos (die weer op niet veel trokken, hoorde ik achteraf), kozen wij voor LCD Soundsystem. En dat was een zeer goede keuze. Geweldig goed optreden. De ene hit was nog maar net gedaan, of de volgende was daar al. Spijtig van die tienduizenden mensen die dit schouwspel moeten missen hebben. Extraatje: voor ons stond een paaldanseres die dacht dat ze in de La Rocca stond of iets gelijkaardigs. Misplaatser kon niet denk ik.Dag 4 begon met !!!. Eén grote portie energie en aanstekelijke muziekjes. Ik kwam voor het eerst in 4 dagen mijn lieve broertje tegen. Abnormaal jaar, normaal kom ik hem elke dag 25 keer tegen. Samen genoten we van !!! en renden we daarna heel hard weg, want Mastodon zou volgen op het hoofdpodium. Mastodon had heel veel fans zo bleek. Iedereen liep weg.Tijdens de Cold War Kids gebeurde er iets waar ik heel veel schrik voor had. Ik kreeg mijn finale klop van de hamer. Het is niet meer goedgekomen. Ik heb het twee liedjes staande uitgehouden, maar dan ben ik gaan zitten en dat was het begin van het einde. Ik werd opeens heel moe en had zelfs moeite om nog normaal te spreken. Stappen, daar had ik al helemaal geen zin in. Misschien lag het aan de zon. Het was plots heel warm geworden en we waren bezig goed te verbranden.Maxïmo Park was super! Ik heb enkel hun laatste CD al een paar keer beluisterd, maar hun andere songs zijn minstens even goed. Ik werd er heel even een beetje wakkerder van. Heel eventjes maar, want ik was echt moe, moe!Even terug naar de camping voor wat zonnecreme. Tegen dat we terug op het plein stonden voor Interpol (ok, ik lag groggy op de grond, ik beken), begon het natuurlijk weer te regenen. Gelukkig waren er daar de regenponcho's die ons tegen de nattigheid konden beschermen. Interpol was goed, Incubus ook, ook al hebben we er maar een klein stukje van gezien, dankzij alweer een campingpauze (vermoedelijk mijn schuld, ik moest bewegen, of ik viel in slaap :-D).Teruggekomen voor Damien Rice. 9 Crimes als eerste spelen is heel vriendelijk Damien. Maar houd nu toch ook eens rekening met fans die een beetje te laat zijn! Net gemist dus. De rest van het optreden was trouwens maar flauwe troep. We stonden misschien iets te ver af (ter hoogte van het verhoog aan de Marquee), of het was de muziek die te stil stond. Ja, we perfect de beats horen van de Stella-Pub, Damien Rice kwam er amper boven. Zeer goed georganiseerd ...
Honderd miljoen mensen hadden gewacht op Metallica, wij niet. Metallica vond het nodig om de volumeknop nog een ferme draai naar rechts te geven. Waarom? Om de mensen die van The Australian Pink Floyd Show probeerden te genieten een serieuze kloot af te draaien? Wederom een pluim voor de organisatie. Alles is tot in de puntjes geregeld, alles is zo perfect, maar waarom moet het geluid dan plots anders ingesteld worden? Teleurstelling. Nuja, het geluid is al eeuwen heel slecht op Werchter. Dat is al zo van toen ze de Marquee draaiden zodat er meer volk naar kon komen kijken. Wat doe je er aan ...Tori Amos was onherkenbaar en raar. Meer commentaar valt daar niet over te geven. En Faithless duurde lang, veel te lang. En die pipo bleef maar preken hoe we van de wereld een betere wereld moesten maken en dat Rock Werchter zo een geweldig festival is, bla bla bla ... Ik was blij toen het vuurwerk er eindelijk was (enige reden om nog op het plein te blijven tot het einde) en we daarna richting tent konden gaan.
Mijn elfde keer Rock Werchter was vermoeiend, maar wel super!
- Beste zaterdag: LCD Soundsytem en Arno
- Slechtste zaterdag: Amy Winehouse
- Beste zondag: Maxïmo Park
- Slechtste zondag: Damien Rice en Tori Amos
1 opmerking:
spijtig dat je niet naar goose bent gaan kijken, de marquee ontplofte gewoon, geen mens die niet aan het dansen was!
Ik had gedacht dat de weide ging ontploffen bij faithless, maar helaas, met al zijn geleuter jong, viel bijna in slaap!
Groetjes,
Assepoes die binnenkort weer een blogpoging zal doen...
Een reactie posten