Anderslecht

Voetbal was leuk! Het is te zeggen, alle randactiviteiten. Het niveau op het veld was redelijk ondermaats, laten we het zelfs even beschamend noemen. Na 3 keer rond het stadion gereden te zijn vonden we het plaatsje waar we de kelder in moesten duiken. De ondergrondse parking, enkel voor Super Toffe mensen, dat kon ik afleiden uit de naam van de parking, die ST heette. Onze tickets bleken echt te zijn, we mochten binnen! Trapje op, richting de loges, alwaar we verwelkomd werden door een glaasje Champagne, ons uitgeschonken door ober Jules.

Eerst eten en dan pas 'potteke stamp' uiteraard. Vooraleer de match begon werden we nog even begroet door Mister Michel hemzelve, hij wenste ons nog een gelukkig nieuwjaar. Van voetbal kwam er sowieso niet al te veel in huis. Anderlecht was even vergeten hoe het diende te voetballen en kwam twee keer op achterstand, na geweldig geblunder in de verdediging (Leve het schachtje!). Gelukkig voor hen, konden ze ook twee keer gelijkmaken. Nieuwe aanwinst Frutos (Waarom hem niet even de bijnaam Frutella geven?) bakte er ook niet al te veel van. Ze mogen blij zijn met hun punt, en zeker blij zijn dat de spelers van Standard nog te veel met het goud in hun kopke zaten gisterenavond. Na de wedstrijd werd er nog fijntjes nagekeuveld over koetjes en kalfjes, de vuile moppen bespaar ik jullie.

Toen we afscheid namen en terug richting auto keerden, stonden we in de weg voor een of ander stuk langharig tuig en z'n vriendje. Raar dat dat langharig tuig nat haar had, maar zo snel dacht ik niet meer. We gingen braaf opzij en het langharig tuig bleek vriendelijk te zijn en hij bedankte ons daar dus ook voor. Toen ging er even een belletje rinkelen, ik had zonet de weg vrijgemaakt voor Frutos. Wauw! Goed, de auto wachtte dus. 'Er was een kortere weg om aan de auto te geraken'. Normaal gezien moet je langs buiten gaan, maar de eigenaar van de loge kende een kleine binnenweg. Recht door de spelerslounge dan welliswaar, maar dat mocht, hij mocht alles en ze kenden hem daar. Ik heb de Franky eens goed in z'n ogen gekeken en hem duidelijk gemaakt dat het zo niet verder kon. Bartje Goor had dat van zichzelf al door en kroop ver weg in een hoekje. Schachtje durfde zich niet meer te tonen, of was die ondertussen al gelyncht? Veel meer tijd tot boeiende conversatie kregen we niet, we moesten braafjes doorlopen. De auto stond er nog, brave mensen van Anderlecht!

Voetnoot : Alles wat vermeldt staat in deze blog berust op waargebeurde feiten, al dan niet serieus aangedikt om het nog ongeloofwaardiger te maken. Ik veronderstel dat dit bij deze wel goed gelukt is. Binnenkort plaats ik nog wel enkele onduidelijke foto's online!