Rock Werchter : Dag 4 : Zondag 2 juli 2006

Jezus, ik werd haast emotioneel! Nu al de laatste dag van Werchter en het leek nog maar net begonnen te zijn. Gelukkig dat ik een beetje kunnen slapen had, anders was ik meteen ingestort. Instortingen houden we meestal tot voor het einde van het festival. Dan wordt Jonas zot en gaat hij zich compleet geëmotioneerd gedragen.

Ik werd weer redelijk vroeg wakker en diende dus tijd te doden. Een ideaal moment om mijn gsm eens te gaan opladen, de batterij liep op haar laatste wankele benen, het was nodig. De oplaadpaal aan de ingang van de camping werkte nog steeds niet, dus ik moest naar de wei zelf. Die was uiteraard nog niet open. Verdorie toch, stond ik daar, eeuwen te vroeg te niksen. Even een Cola drinken om de inspanning te compenseren (15 minuten wandelen naar het plein) en terugkeren naar de ingang. Nog steeds niet open. Iets zoeken om te eten dan. Kip met appelmoes, overheerlijk! Terugkeren naar de ingang. Nog steeds niet open. Een T-Shirt gekocht van Werchter 2006 als aandenken, lang genoeg getreuzeld bij het kiezen. Terugkeren naar de ingang. Nog steeds niet open. Maar het kon niet lang meer duren, en inderdaad, even later gingen de poorten allemaal mooi gelijktijdig open.

Even later stond ik daar gezellig te niksen aan de paal. Even een boekje van Humo opgeraapt (hoewel alles wat op de grond ligt vies is enzo …) en helemaal doorgelezen om de tijd te doden en dan weer de lange weg terug naar de camping. Ik had immers niet echt veel zin om Nailpin live aan het werk te zien. Zelfs op de radio is het er mij eigenlijk al te veel aan.

De rest van de bende was ook al wakker toen ik aankwam. Klaar om naar het plein te vertrekken. Maar neen, wederom niet al te veel beweging in te krijgen. Afgesproken met Joachim om samen te gaan kijken, Joachim een echte Danko Jones-fan! Joachim had een bordje met daarop “Danko we are losers too” meegebracht, speciaal voor Danko. En ja hoor, het kwam geweldig veel in beeld, zeker 5 keer. Ok, ze stonden er nu ook wel helemaal van voor mee te zwaaien, maar toch, het is een keertje leuk …

Tijdens Eels kreeg ik mijn spreekwoordelijke “klop van de hamer”. Ik legde me neer en toen de laatste noten gespeeld werden, werd ik weer wakker gemaakt. “Jonas, ge zijt aant verbranden”. Miljaar, niet dat ik er veel van voelde, maar toch, het idee alleen al was voldoende om recht te springen. Had er iemand water over mij uitgekapt of zweette ik echt zo hard? Plakkerige boel daar op Werchter, ik had dringend meer verfrissing nodig. Leve de wolken die soms voor de zon gingen hangen.

Er volgde een rustig moment van enkele uren. Er was werkelijk niets dat me interesseerde en ik was moe, dus we lagen daar maar te niksen (zoals gewoonlijk) en keken naar de massa die uit z’n bol ging. We liepen nog wat rond, kwamen nog wat mensen tegen en gingen nog even terug naar de camping. Terug van die camping geraken bleek moeilijker, altijd maar dat getreuzel ook. We misten het begin van Laurent Garnier, een zonde. Laurent zette een mooie prestatie neer, puik werk. Hard-Fi was ook nog wel goed, maar daar kende ik amper iets van en nog steeds was ik moe.

Hooverphonic hoort niet thuis op Rock Werchter. Allemaal heel mooi gebracht en gezongen en dergelijke, maar geen contact met het publiek en te kitscherig (aanstekers in de lucht, het ruikt hier naar Tien om te zien …). Samen met Sofie vluchtte ik naar the Scissor Sisters. Deze waren echt wel heerlijk, spijtig voor iedereen die het gemist heeft!

Depeche Mode mocht afsluiten. Ik eerst helemaal achteraan, maar uiteindelijk toch maar helemaal vooraan, welliswaar aan de zijkant, maar toch. Mijn broer was er opeens ook weer. Toch raar, 80.000 man, en toch steeds diezelfde mensen tegenkomen. Depeche Mode was goed, zonder meer.

Het vuurwerk was kort maar krachtig.

De vuurtjes die aangestoken waren te langdradig en te kinderachtig.

De Proximusstand afbreken, waarvoor was dat nodig?

Ik naar mijn tent, de kindjes bleven nog naar de rellen kijken …

Einde ...

Ik ben van plan om een volledig verslag te schrijven over deze editie, mooi versierd met foto's en allerhandere weetjes en vettige anekdotes, dit alles mooi in PDF-formaat. Bij deze heb ik het beloofd, maar ik garandeer niets, want ik ben lui, oh zo lui ... En ja, iedereen : Bekijk die foto's nu toch eens!